Afkicken Kost Vermogen En Lukt Niet

Discussion in 'Nieuws over drugs' started by Alfa, Mar 3, 2004.

  1. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,178
    Messages:
    38,479
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    AFKICKEN KOST VERMOGEN EN LUKT NIET

    Bijna negentig procent van de verslaafden weer aan de drugs

    Het experiment om verslaafden in de Bijlmerbajes te laten afkicken, is in
    het drijfzand beland. Veruit de meeste deelnemers die de Strafrechtelijke
    Opvang Verslaafden verlaten, grijpen binnen enkele maanden weer naar de
    dope. Het Parool volgde het experiment bijna twee jaar. Een evaluatie.

    Dertig Amsterdamse verslaafde draaideurcriminelen begonnen eind 2001 af te
    kicken. Nu zijn we ruim twee jaar verder. Van de dertig zijn er 26 weer aan
    de dope. Voor de overgebleven vier wordt gevreesd. De cijfers zijn afkomstig
    van trajectbegeleider Stephan Rijkers. Ze worden bevestigd door andere
    medewerkers van de Strafrechtelijke Opvang Verslaafden (SOV), zoals het
    project van justitie heet.

    De directeur van de SOV, Paul Guldenaar, hanteert andere, veel
    optimistischere cijfers: ruim de helft van zijn klanten is 'niet
    gerecidiveerd,' houdt hij vol. Maar de hulpverleners zitten veel dichter bij
    het vuur en hun alarmerende nieuws wordt bevestigd door de verslaafden zelf.
    Victor, Ben en Wilgo waren drie van de verslaafden die zouden afkicken. Ze
    zijn door deze krant twee jaar intensief gevolgd. Aanvankelijk leek het goed
    te gaan. Ben en Wilgo waren clean en hadden een baan en een woning. Victor
    was eigenlijk nooit clean, gebruikte geregeld tijdens 'afkicken', maar ging
    niettemin weg met een uitkering. Hij kreeg een kamer in een instelling van
    HVO/Querido. Binnen enkele maanden na hun vertrek, gebruikten ze alle drie
    weer - Victor had zelfs een uur na zijn vrijkomst al bolletjes wit en bruin
    gescoord en gerookt.

    Amsterdam en de rest van het land zitten al decennia in de maag met
    langdurig drugsverslaafden. Voor het eerst in Nederland was een experiment
    opgezet om junks vanuit een gevangenis te laten afkicken en vervolgens te
    resocialiseren. In de SOV, waaraan het experiment was toevertrouwd, zitten
    verslaafden die gemiddeld een jaar of twintig aan de dope waren. Ze zijn
    tussen de dertig en 45 jaar oud en zo'n vijftig tot zeventig keer met de
    politie in aanraking gekomen. In de Bijlmerbajes is een van de zes torens,
    De Schans, er speciaal voor vrij gemaakt. Er is plek voor 72 verslaafden.
    Als de deelnemers na het twee jaar durende programma op straat staan, hebben
    ze een baan en een woning. Ze zijn schuldenvrij. Hun vrijetijdsbesteding is
    geregeld.

    De doelgroep bestaat uit drieduizend verslaafde draaideurcriminelen, van wie
    ongeveer zeshonderd in Amsterdam. De officier van justitie bepaalt wie in
    aanmerking komt. Het is weliswaar 'een dwangmaatregel, maar geen
    dwangbehandeling'. Het project wordt gezien als 'hun laatste redding'. Het
    ministerie van Justitie is verantwoordelijk voor de uitvoering van de
    SOV-maatregel, de gemeente voor het aanbieden van een woning, werkplek en
    schuldhulpverlening. En al die even goede als dure voornemens zijn dus
    mislukt. Als de cijfers van de hulpverleners en de verslaafden zelf kloppen.
    Maar directeur Guldenaar reageert woedend als wordt gezegd dat zijn project
    is misgelopen. Hij houdt vol dat er niets van klopt. Ook is hij boos over
    een eerder artikel in deze krant waarin werd beschreven hoe Victor, kersvers
    uit de bak, de Zeedijk opholt voor zijn dope.

    'Het artikel in Het Parool berokkent schade aan die SOV'ers die het
    voorbeeld van Victor niet willen volgen,' schrijft hij in een brief aan de
    hoofdredactie van deze krant. Hij vervolgt dat dertien van de 24 deelnemers
    aan het project op 2 februari niet waren teruggevallen in de criminaliteit.
    Daarvoor baseert hij zich op justitie. Wie uit handen van de politie blijft,
    verslaafd of niet, betekent voorlopig een succesje, is de redenering. "We
    zijn geen kliniek," zegt hij. "We pretenderen niet de mensen van de drugs te
    genezen. Wij proberen verslaafden te begeleiden en te laten reintegreren in
    de maatschappij. We proberen ze wel een leven zonder drugs te bieden. Het is
    essentieel dat ze zich niet schuldig maken aan misdrijven."

    Dat staat ook duidelijk in de twee hoofddoelstellingen voor de SOV,
    beschreven in een Kamerstuk: 'Het terugdringen van de ernstige overlast van
    drugsverslaafden en het oplossen, althans beheersbaar maken van de
    individuele problematiek van verslaafde delinquenten en het mogelijk maken
    van terugkeer in de maatschappij.' "De SOV is daarom geslaagd te noemen,"
    concludeert Guldenaar.

    Maar is die conclusie terecht? Peter Vogelzang, korpschef van Utrecht en
    voorzitter van de Raad van Hoofdcommissarissen, heeft onlangs berekend dat
    een gemiddelde junk, zo staat in het jaarverslag van de Regiopolitie Utrecht
    2002, per dag tien bolletjes van 0,1 gram harddrugs nodig heeft. Dat is 65
    euro. Om dit bedrag te kunnen opbrengen, moet hij dagelijks voor 650 euro
    aan spullen stelen. Want heling, zegt Vogelzang, levert slechts eentiende
    van de nieuwwaarde op.

    Gemiddeld pleegt een junk zes inbraken of diefstallen per dag om dat bedrag
    te halen. Want dergelijke bedragen zijn niet van een uitkering (Victor), een
    baan bij de stadsreiniging (Ben) of een baan als keukenhulp (Wilgo) te
    betalen.

    Hoe denkt Guldenaar dat de jongens die dope gebruiken dat betalen zonder
    terug te vallen in de criminaliteit? "Ik heb geen idee hoe ze aan hun geld
    komen. Ik ben geen junk geweest." Guldenaar vindt dat er nu, na twee jaar,
    nog geen conclusies mogen worden getrokken. Het echte 'meet-moment' volgt
    pas een jaar na de maatregel, na de behandeling. Wat ex-bewoners nu doen, is
    niet relevant, zegt hij. Wordt die redenering gevolgd, dan is hij in elk
    geval nog een jaar lang verzekerd van de financiering door rijk en gemeente,
    voordat de Tweede Kamer en de gemeenteraad beginnen te evalueren.

    Er is nog een addertje onder het gras: de SOV is opgezet als een experiment
    van maar liefst zes jaar. Pas na die zes jaar zou er een eindevaluatie komen
    om te bepalen of het zin heeft het project voort te zetten.

    Maar na drie jaar, en dat moment is volgende maand aangebroken, zou er
    volgens afspraak een tussenevaluatie plaatsvinden. Guldenaar heeft daarom
    liever niet dat zijn cijfers een sombere indruk maken.

    De gemeente heeft in september 2002 op jaarbasis ruim 195.000 euro in de SOV
    gestoken. De rest - 5,8 miljoen euro per jaar, alleen voor het Amsterdamse
    project - betaalt het rijk. Momenteel overweegt de gemeente haar bijdrage te
    verdubbelen.

    Maar PvdA-raadslid Manon van der Garde heeft vragen gesteld aan het college
    van b. en w. Van der Garde vindt het vreemd dat de gemeenteraad bij de
    begrotingsbehandeling van 2004 zomaar akkoord is gegaan met een verdubbeling
    van de bijdrage aan de SOV tot 400.000 euro. "Wat is de reden dat het
    college niet eerst de evaluatie afwacht?" wil ze weten. "Het lijkt er hoe
    dan ook op dat dit project in Amsterdam niet echt slaagt. De SOV moet niet
    verworden tot een onnodig dure detentie.'' stelt Van der Garde. "Als de
    verslaafden helemaal niet gemotiveerd zijn, kunnen we ze beter gewoon
    opsluiten."

    Woordvoerster Marjan Landsdaal van de gemeente reageert als door een horzel
    gestoken, als er wordt geinformeerd naar de gemeentelijke financiering van
    de SOV. "Waarom wil je dat weten? Je bent natuurlijk met een stuk voor de
    krant bezig. Wat is de strekking van dat stuk? Wat komt er in?" wil ze
    weten. Is hier sprake van paniek of van radeloosheid?

    De SOV kost volgens de directeur 198 euro per dag per verslaafde. Is dat
    niet aan de dure kant, gezien het geringe tot zeer geringe
    slagingspercentage? "Er is nou eenmaal vierhonderduizend euro voor dit jaar
    gereserveerd," zegt Landsdaal. "Wethouder Hannah Belliot zal binnenkort,
    waarschijnlijk maart, een voorstel aan het college voorleggen over de
    verdeling van dat geld."