Ibogaïne

Discussion in 'Diverse drugs' started by Alfa, Mar 11, 2004.

  1. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,298
    Messages:
    38,293
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    Ibogaïne

    Plantleraar van de hoogste orde
    Door Jeroen Burger

    Op 10 mei jl. gaf Dan Lieberman, een Zuid Afrikaanse ethnobotanist, een lezing over Iboga in het Amsterdamse kraakpand Elf. Als een van de weinige blanken heeft Lieberman een initiatieritueel ondergaan bij de Bwiti pygmeeënstam in Gabon (Afrika). Als overtuigd Boeddhist vergelijkt Lieberman dit ritueel met de vijf fases die ook in het Tibetaanse Dodenboek worden beschreven; het leven, de voorbereiding op de dood, het sterven, het dood zijn en weer opnieuw geboren worden.

    De stof Ibogaïne wordt gevonden in de wortel van de struikachtige plant Tabernanthe Iboga, die hoofdzakelijk in West Afrika groeit. De gemalen Iboga wortel wordt binnen inheemse Gabonese stammen gebruikt in religieuze ceremonies. Bijzonder is het feit dat meer dan 40% van de Gabonese bevolking het Iboga ritueel heeft ondergaan, inclusief de koning!

    Dan Lieberman wilde het ritueel zelf meemaken en vertrok naar de jungle van Gabon op zoek naar een stam die hem wilde initiëren. Aanvankelijk had hij niet veel geluk. Pas nadat hij bij twintig stammen nul op het rekest kreeg, vond hij een groep Bwiti pygmeeën die hem wilde initiëren. De initiatierituelen met Iboga zijn bijzonder heftig. Vaak duren ze 8 tot 10 dagen een hebben ze een ongekende intensiteit. Eerst twee dagen reiniging zowel van binnen als van buiten. Dan een tot twee dagen aan de 'andere kant' en vervolgens drie of meer dagen van rust en herstel.

    In tegenstelling tot andere planten, waarbij het ritueel wordt begeleidt door één sjamaan, doet het hele dorp mee aan het ritueel. Lieberman kreeg een Iboga vader en Iboga moeder toegewezen die hem gedurende de initiatie begeleidden. Ieder individu heeft zijn eigen rol, speelt een specifiek instrument of zingt speciale liederen. Allen kennen ze de kracht en fases van de ceremonie. Gedurende het ritueel stopt de muziek nooit. Het is voor de geïnitieerde een soort eikpunt in de Aardse wereld. Zo weet hij dat er tijdens het 'dood zijn' altijd hulp is aan de andere kant.
    Lieberman's beschrijvingen van het ritueel zijn even magisch als bizar. Een klein citaat van zijn ervaringen. "In het begin van de ervaring voel je je extreem ziek. De Bwiti zien dit als de fase waarin je doodgaat. Als je eenmaal deze dood sterft, ervaar je de enorme kracht van de plant. Het is moelijk deze fase te beschrijven omdat er geen woorden zijn die deze intensiteit die je voelt onder woorden kunnen brengen. De Bwiti zeggen dat aan 'deze kant' de Iboga is en aan de andere kant bewustzijn. Het lichaam voelt tijdens het ritueel dood, maar de geest is super wakker. Ik realiseerde me dat ALLES mogelijk is en tegelijkertijd ABSOLUUT NIETS ook mogelijk is."
    De visoenen van een Iboga trip zijn zeer intens. Ze geven de geïnitieerde een diepe religieuze of spirituele ervaring. De Bwiti stammen spreken daarom ook over de 'heilige Iboga'. Zoals eerder gezegd is Iboga een wijd verspreid geloofsysteem binnen Gabon. Zoals met veel geloofsystemen wordt de Iboga plant ook gebruikt voor genezingen. In Gabon voor allerlei lichamelijke en geestelijke aandoeningen die door het gebruik van Iboga kunnen worden genezen onder begeleiding van een Bwiti medicijnman.
    Iboga heeft een zeer bijzondere eigenschap waardoor het middel in het Westen ook bekend is. Eenmalig gebruik van Iboga kan voorkomen dat mensen die verslaafd zijn aan heroïne, cocaïne, alcohol en nicotine terugvallen in hun verslaving. Howard Lotsof, een ervaren psychonaut, ontdekte deze speciale eigenschap van Iboga en bracht uiteindelijk in 1986 een synthetische versie van het middel op de markt onder de naam Endabuse (einde verslaving).
    Het middel was bedoeld om als medicijn voorgeschreven te worden bij het afkicken van verslavingen. Natuurlijk werd het door de Amerikaanse regering verboden. Gewoon omdat het werkte.

    Wereldwijd is er nog steeds een aantal mensen bezig met het onderzoek naar de bijzondere eigenschappen van Ibogaïne. Dan Lieberman is zijn eigen project gestart in Zuid Afrika. Daar kunnen mensen onder zijn vakkundige begeleiding afkicken met behulp van Iboga. Niet voor een hoop geld, maar in ruil voor drie maanden werken op zijn boerderij, waar hij zijn gasten onderdak en werk biedt.
     
    Last edited by a moderator: Oct 21, 2006
  2. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,298
    Messages:
    38,293
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    Drs.E.Fromberg
    Trimbos-instituut
    Netherlands Institute of Mental Health and Addiction

    Overgenomen uit PAN-forum

    Inleiding
    Mijn eerste confrontatie met het bestaan van ibogaine was de vermelding ervan in het onvolprezen boek van Emboden: "Narcotic plants" en dat leerde me niet veel meer dan dat Tabernanthe iboga, een struik uit west Afrika, een hallucinogeen bevat met de naam ibogaine, dat deze plant ritueel gebruikt werd en wordt, hetgeen niet bepaald verrassend is: als een plant hallucinogene eigenschappen heeft, is het niet ongebruikelijk buiten de westers-christelijke cultuur om daar dankbaar gebruik van te maken. Verder nam mijn kennis nauwelijks toe, totdat ik bijna 20 jaar later een briefje van Simon Vinkenoog ontving, vergezeld van enige papieren die handelden over het gebruik van ibogaine bij het afkicken. "Als je in meer geinteresseerd bent, richt je dan tot Howard Lotsof" schreef Simon laconiek.
    Hallucinogenen bij het afkicken was op zich niets nieuws. In de hoogtijdagen van het klinisch onderzoek naar het nut van LSD waren immers honderden alcoholisten en andere verslaafden in Amerika behandeld met LSD, maar het materiaal dat Simon had gestuurd, prikkelde mijn interesse toch zodanig dat ik een brief naar Howard Lotsof schreef teneinde meer informatie te verwerven. Lotsof antwoordde per kerende post en zond uitgebreide documentatie, met name ook pharmacologische gegevens, waaruit bleek dat was vastgesteld dat opiaat-afhankelijke muizen die zichzelf morfine konden toedienen, daarmede ophielden wanneer ze ibogaine kregen toegediend zonder dat een onthoudingssyndroom optrad. De aan ibogaine toegeschreven effecten konden dus niet alleen van psychologische aard zijn, zoals bij de psycholytische therapie met LSD, maar er moest ook een pharmacologische factor in het spel zijn. Mijn interesse was definitief gewekt: hier wilde ik meer van weten....

    The history of Muma.
    "Bandzioku, verloor haar echtgenoot in het oerwoud, toen deze bij het plukken van vruchten uit een boom viel. Zij slaagde er niet in zijn lichaam te vinden en ontroostbaar keerde zij terug naar het dorp. Conform de voorschriften van de stam huwde zij vervolgens de broer van haar man.
    Op een dag ging zij vissen, maar viste met haar net geen vis, maar menselijke beenderen op: het gebeente van haar eerste man.
    Ze legde de botten op de oever, maar een dier nam ze mee. Banszioku volgde dit dier tot de Kokonangonda grot. Uit de grot riepen de stemmen van de geesten der doden haar toe: "Bandzioku, wil je ons zien?"
    Toen zij daarop ja zei, gaven de geesten haar opdracht te eten van de wortel van een plant die in een hoek bij de ingang van de grot groeide. Toen zij daarvan gegeten had kon zij de geesten zien en met ze spreken. Onder hen was de geest van haar eerste echtgenoot.
    Voor zij weer terugkeerde naar het dorp vroegen de geesten haar een offerande en zij gaf hen wat zij aan proviand bij zich had.
    De volgende dag stond zij vroeg op, nam proviand mee en ging weer naar de grot om te offeren en zij herhaalde dit dagen achtereen. Haar echtgenoot, denkend dat zij een minnaar had, besloot haar ongezien te volgen.
    Toen ze bij de grot aankwam, riepen de geesten "Muma, Muma" hetgeen aanduidt dat er een niet-geinitieerde aanwezig is. Bandzioku, denkend dat zij alleen was, draaide zich om en zag haar tweede echtgenoot. Deze vroeg haar geschrokken tegen wie ze praatte en ze wees hem de plant en gaf hem van de wortel te eten, zodat ook hij de geesten kon zien en met hen praten, zo ook met zijn dode broer.
    Toen de geesten ook hem om de verplichte offerande vroegen, gaf hij hen het weinige dat hij had, maar dat werd door de geesten afgewezen. Hij had geen andere keuze dan hen Bandzioku aan te bieden, zoals de geesten ook wilden. Zo werd Bandzioku gewurgd en geofferd. Toen de man vervolgens naar zijn dorp terugkeerde, nam hij de plant mee en bouwde er de eerste Bwiti-tempel."

    Bwiti.
    Deze mythe van de Fang verhaalt de ontdekking van de iboga. Bandzioku is hoogstwaarschijnlijk een Pygmeeen-vrouw geweest, want alles wijst erop dat het gebruik van de iboga-wortel daar vandaan komt. Zij droegen hun kennis over aan de Apindji en de Mitsogho. Die ritualiseerden het gebruik van iboga-wortel in Bwiti, een syncretistische godsdienst, welke tribaal-animistische en christelijke elementen in zich verenigt. De Mitsogho introduceerden Bwiti in Gabon, door hun volksverhuizing, welke plaatsvond aan het einde der vorige eeuw. De Fang en andere stammen in zuid-Gabon namen Bwiti weer van de Mitsogho over en heden ten dage is Bwiti een godsdienst met vele aanhangers, vooral in Gabon, maar zich tegenwoordig ook uitbreidend naar Cameroen, Congo, Zaire en Equatoriaal Afrika, ondanks de weerstand van de katholieke missie.
    Hoewel er vele varianten van Bwiti bestaan (bij de Mitsogho is het een strikt tot de mannen beperkte vorm, terwijl bij de moderne vorm onder de Fang zowel mannen als vrouwen deelnemen), staat het gebruik van iboga er overal centraal en wel op twee wijzen.
    Enerzijds is er het gebruik in lage doses tijdens de wekelijkse mis op zaterdag nacht, de ngoze. De iboga wordt als heilige hostie gebruikt en veroorzaakt een feestelijke, religieuze sfeer, uitlopend op een collectieve vloed van emoties die nlem myore (slechts een hart) wordt genoemd, waarbij de mensen een worden: een staat van symbolische consensus.
    Daarnaast vindt het gebruik plaats in hoge dosis bij de initiatie-rite, welke enkele dagen duurt. Hierbij nuttigt de te initieren persoon in de loop van 7 a 8 uur een paar honderd gram poeder van de iboga wortel. Als gevolg hiervan ondergaat het bewustzijn sterke veranderingen eindigend in verlies van contact met de omringende realiteit: een directe dialoog met God is het resultaat. Gedurende dit visioen reist de persoon door het rijk der doden, die bemiddelen tussen hem en het goddelijke. Naast voorouders en andere overledenen ontmoet hij Jezus, Maria en andere heiligen. Het visioen heeft een diepe symbolische betekenis en het is deze directe ervaring die de basis vormt van de bekering. Je hoeft niet slechts te geloven, zoals in het Christendom, maar je moet het zelf meemaken.

    De westerse wereld.
    De eerste wetenschappelijke literatuur over deze plant is Frans. Het eerste rapport uit 1864 stelt dat de iboga-wortel, wanneer ze gegeten wordt niet toxisch is, tenzij vers en in hoge dosis genuttigd. In kleine hoeveelheden is het een afrodisiacum en stimulans van het zenuwstelsel. Gemeld wordt tevens dat iboga extract wordt gebruikt door afrikanen bij de jacht en hen in staat stelt tot twee dagen bewegingloos te blijven staan zonder de alertheid te verliezen.
    Franse onderzoekers namen de eerste exemplaren van deze struik uit Equatoriaal West Afrika mee en de eerste wetenschappelijke beschrijving is gegeven door Baillon, die de struik Tabernanthe iboga noemde op de bijeenkomst van het Linnaeus Genootschap in Parijs in 1889.
    De gelige wortel van deze plant bevat tenminste 12 verschillende alcaloiden, waarvan de bekendste ibogaine al in 1901 uit de plant werd geisoleerd door Dybowski en Landrin en door Haller en Heckel. Het hoogste gehalte heeft de wortelschors (2-6 %), de bladeren hebben het laagste (0,35%).
    Physalix stelt vast dat ibogaine werkt op het centraal zenuwstelsel en bij de hond hyperthermie en een dronkenschap vergelijkbaar met het effect van alcohol veroorzaakt. Voorts suggereert hij op grond van het ongebruikelijke gedrag van de hond dat ibogaine wel eens hallucinaties zou junnen opwekken. Kortom, deze eerste pharmacologische studies over ibogaine concluderen dat ibogaine een stimulerend effect heeft van een ongebruikelijke aard. Dienovereenkomstig wordt ibogaine aanbevolen als een stimulans, maar wordt nauwelijks gebruikt. De belangstelling voor ibogaine neemt vervolgens af om pas aan het einde der dertiger jaren weer aan te wakkeren, nadat het in de dertiger jaren weer op de markt gebracht werd als tonicum onder de naam "Lambarene". Het zijn Raymond-Hamet en Vincent die de biologische werking van ibogaine uitgebreid gaan onderzoeken en in de loop van circa 20 jaar een zeventiental papers over de farmacologische werking van ibogaine zullen publiceren. Raymond-Hamet bevestigt het stimulerend effect door vergelijking met cocaine en ephedrine, maar ook remming van de contracties van de dunne en dikke darm bij resp. konijn en cavia. Vincent stelt cholinesterase remming vast, hoewel deze sterker is bij een iboga-extract dan door zuivere ibogaine.
    In de vijftiger jaren nemen de amerikanen het werk over. Salmoiraghi en Page stellen in 1957 vast dat ibogaine net als LSD, mescaline en andere hallucinogenen de effecten van de neurotransmitter serotonine potentieren. Nadat ze de extractieprocedure hebben verbeterd, stellen Bartlett en medewerkers de exacte chemische structuur vast in 1958. Ibogaine blijkt een indol te zijn, een stof die inderdaad sterk gelijkt op de neurotransmitter serotonine.
    Tezelfdertijd publiceert Schneider 3 belangrijke papers. Hij constateert dat ibogaine de werking van morfine als pijnstiller versterkt. Samen met Sigg bevestigt hij de centraal stimulerende werking van ibogaine zoals eerder door de franse onderzoekers werd vastgesteld: 2-5 mg/kg intraveneus laat een typisch arousal syndroom zien op het EEG van katten en honden. Sigg nam zelf 200 mg ibogaine oraal en rapporteert: "Visual hallucinations - blue disks appearing only in the dark - were accompanied by many other syndromes common to hallucinogenic intoxication, but no undesirable after-effects, exhaustion or depression were noted". In een derde artikel beschrijft hij de cardiovasculaire effecten: de hartfrequentie wordt verlaagd evenals de slagkracht. In geanaesthetiseerde honden leidde dit tot bloeddrukverlaging, hoewel zonder anaesthesie de bloeddruk steeg. Er werd geconstateerd dat het eerste het gevolg is van een direct remmend effect op het hart, terwijl het laatste het gevolg is van een stimulerend effect via het centraal zenuwstelsel.
    De totale synthese wordt beschreven in 1965 door Buchi.
    In 1969 publiceert Naranjo over het gebruik van ibogaine als hulpmiddel bij psychotherapie in navolging van de afrikaanse "toverdokters" die iboga ook voor therapeutische doeleinden gebruiken. Tenslotte stelt Dhahir in 1971 vast dat de acute en chronische toxiciteit van ibogaine laag is.
    Dan wordt het weer stil rond ibogaine. Ongetwijfeld omdat de U.S.A. ibogaine in 1967 illegaal maakt en in 1970 op de lijst van de sterk verslavende stoffen zonder medisch nut (schedule I) zet en daarmede alle verdere onderzoek blokkeert, zoals dat ook met LSD was gebeurd en later met MDMA zou gebeuren. Alleen in 1977 verschijnt een review artikel van Gaignault en Delourme-Houde in een italiaans tijdschrift.

    Lotsof.
    Deze stilte betreft echter uitsluitend de wetenschappelijke tijdschriften. Gelukkig kan de amerikaanse wetgeving ontwikkelingen niet echt tegenhouden. In 1962 gebruikt de eerder genoemde amerikaan Howard Lotsof ibogaine en stelt verbaasd vast dat zijn craving naar heroine was verdwenen om nooit meer terug te keren. Zeven andere heroine verslaafden die onder vergelijkbare omstandigheden ibogaine gebruikten, overigens eveneens zonder de intentie te hebben hiermede hun verslaving te beeindigen, ervoeren geen abstinentie-verschijnselen en vijf van hen bleven heroine vrij. Op basis hiervan gaat hij, aanvankelijk verborgen voor alle publiciteit verder en patenteert ibogaine tenslotte in 1985 onder de merknaam Endabuse als geneesmiddel tegen opiaatverslaving. Later doet hij dit ook als middel tegen andere verslavingen zoals cocaine, alcohol, nicotine en tenslotte "polydrug dependency syndromes". In essentie komt zijn claim erop neer dat ibogaine in een orale dosis van 6-19 mg/kg de afhankelijkheid onderbreekt en de patient in staat stelt gedurende tenminste 6 maanden drugvrij te leven. Na vergeefse pogingen een pharmaceutische industrie te vinden die ibogaine voor dit doel wil produceren en promoten, richt Lotsof zelf een maatschappij op NDA,Inc.
    Zoals gewoonlijk ligt de amerikaanse regering dwars. Hoewel in 1989 een Senate Judiciary Commission in een concept rapport "Pharmacotherapy for illicit drug use" aanbeval ibogaine een hoge prioriteit voor nader onderzoek toe te kennen, komt inbogaine niet voor in de uiteindelijke versie. Lotsof gaat door met experimenteren in Nederland waar ibogaine niet illegaal is. I.s.m. de International Coalition for Addict SelfHelp (ICASH) organiseert hij "afkick-reizen" naar Nederland. Ook nederlanders maken er gebruik van. Een hunner beschrijft de ervaring als volgt:
    "Om tien uur 's morgens nam ik 1200 mg ibogaine in een capsule met wat thee op een lege maag. Ik wachtte op een stroom van herinneringen. Twaalf uur zijn voorbij gegaan sinds ik mijn laatste dosis heroine nam - een achtste gram. Ik voelde me dus niet lekker.
    Na ongeveer een uur begon ik roze-groene diamantvormen te zien. Mijn lichaam was heel zwaar, maar ik ben nog in staat mij functioneren te coordineren. Gedurende een uur wordt ik af en toe gecheckt door de anderen om te zien of ik zwalkend begin te lopen, een van de symptomen dat ibogaine begint tge werken. Ze zeggen me een paar keer door de kamer te lopen. Ik doe dat op wilskracht, geen drug kan je beinvloeden als je dat zelf niet wilt. Ik blijf recht lopen. Door deze ervaring realiseer ik me dat dat voor alle drugs die je kan nemen geldt. Er is een eeuwig aspect in jezelf, dat onveranderlijk afwezig is. De conclusie was: "Waarom neem je drugs om die staat van bewustzijn te onderdrukken?" Ik realiseerde me ook de enorme mogelijkheden van een kristal heldere geest.
    In de volgende uren overkomen stroboscopische flitsen van herinnering me in visioenen en geluiden. Geluiden zijn bijzonder hinderlijk voor me omdat ze luid echoen op een trillende manier. Er is een constant zoemend geluid in de kamer, alsof er een reusachtige vlieg in de bovenste hoek van de kamer zit. Het doet me denken aan Carlos Castaneda waar hij de vlieg beschrijft als een bewaker 'tussen twee werelden'. Ik heb een weerzin tegen het idee 'deze andere wereld' te ervaren. Ondertussen heb ik haar wijdse vlakten reeds bereikt.
    Er zijn geluiden in mijn achterhoofd. Hoe meer ik mij concentreer, hoe luider ze worden. Het geluid van een afrikaanse drum. Ik heb onmiddelijk het visioen door de jungle van donker Afrika te lopen. Het is alsof de rithme's altijd in mijn hoofd hebben gezeten. Ze moesten alleen maar weer worden doorleefd. De visioenen van Afrika maken me ongemakkelijk. Voor de eerste keer in mijn leven accepteer ik als blanke te zijn geboren in de twintigste eeuw in Noord Europa.
    Ik zit op mijn bed en vouw mijn handen voor mijn mond, erdoor blazend alsof ze een lange buis vormen gericht naar de grond. Ik maak vibrerende geluiden met mijn mond, maar begrijp niet waarom. Maanden later zal ik in Delhi een duitser ontmoeten die een australisch instrument, een didjeridoo speelt (...) Het produceert een soort jankend geluid dat ik in mijn hoofd hoorde onder ibogaine.
    Twee uren zijn voorbij sinds ik ibogaine nam. Mijn maag is upset. Ik geef wat over. Ik heb een visioen alsof ik door mij hersens loop, alsof ik door een gigantisch computer-achtige archiefkast loop. Er zijn lange smalle laden met geselecteerde collectieve informatie, die op verzoek kunnen worden opengetrokken. Iemand in het hotel zet een radio aan met commercials: onmiddellijk gaat een lade in mijn brein open en alle jingles die ik in mijn leven heb gehoord komen er als een lange song uit. Ik realiseer me de enorme hoeveelheid bullshit die de plaats inneemt van veel belangrijker informatie.
    Vier uur na het nemen van ibogaine geef ik twee maal over en besluit naar huis, naar Utrecht, te gaan. In de trein zie ik veel mensen die ik ervaar als 'dood in hun hoofd'. Thuis geef ik over. Het geeft me het idee dat ik voor de gek ben gehouden. Ik zou geen onthoudingsverschijnselen hebben. Daarom besluit ik wat herine te scoren, waarna ik me beter voel, hoewel nog tripperig. Overgeven lucht op, maar alles smaakt en ruikt bitter door de ibogaine. Later die nacht is de heroine uitgewerkt, ga ik op de bank liggen en val in een droomachtige half wakende toestand.
    Ik zie mijzelf op de bank liggen, gevolgd door een visioen van mijzelf als foetus in mijn moeders baarmoeder. Ik ga door een snel 'rebirthing' proces. Ik voel een enorme toegewijde liefde van mijn ouders. Deze herinnering stelde me in staat de fouten te accepteren, die ik dacht dat mijn ouders gemaakt hadden tijdens mijn opgroeien. Voor de eerste keer kan ik respect voelen voor mijn ouders, wat onze hele relatie tot een harmonieuze realiteit maakt.
    Veel andere droomflarden verschijnen. De volgende morgen wordt ik geheel verfrist wakker, herborren en hongerig als een wolf. Ik geef mijn heroine weg. Mijn vriend en ik beginnen onze ervaringen te evalueren. Het is alsof nieuwe dingen op hun plaats terecht komen. Het is alsof alle informatie in de archiefkast van je hersenen uit de laden op een hoop is gegooid, je er 'objectief' naar kijkt en het opnieuw opruimd, niet verwrongen door emotionele trauma's.
    Het kost tijd om me te realiseren dat ik niet 'ziek' wordt. Ik hoef niet meer voor geld te zorgen om naar de dealer te rennen...".

    De wetenschap wordt weer wakker.
    De publiciteit die Lotsof krijgt doet het wetenschappelijk onderzoek weer herleven. Een nederlands onderzoekteam van de Erasmus Universiteit olv. Dzoljic constateert in 1988 dat een door naloxon, een krachtige opiaatantagonist, opgewekt onthoudingssyndroom bij chronisch morfine afhankelijke ratten door toediening van ibogaine sterk afneemt. Dit was overigens het artikel dat mijn interesse zo opriep toen Lotsof mij dit stuurde. NIDA begint uiterst voorzichtig interesse te tonen: op haar 51ste wetenschappelijke bijeenkomst wordt gemeld dat ze ibogaine hebben ontvangen (van Lotsof) en als experimentele stof (NIH 10567) hebben onderzocht. Vastgesteld werd dat het geen opiaatachtige werking heeft en toch het onthoudingssyndroom van opiaten vermindert. In 1991 stelt Glick vast dat ibogaine de zelf-injectie van morfine door 'verslaafde' ratten op een dosis-afhankelijke wijze acuut zowel als subacuut (een dag later) remt en bij sommige ratten zelfs chronisch. In een ander onderzoek waarbij de hoeveelheid dopamine op verschillende plaatsen in de hersenen wordt gemeten, stellen deze onderzoekers vast dat ibogaine het dopamine niveau beinvloedt en, belangrijker dat deze invloed voortduurt als de ibogaine reeds is ge-elimineerd.
    Broderick concludeert uit een reeks experimenten dat de invloed van ibogaine op de dopamine en serotonine stofwisseling consistent zijn met Lotsof's claims inzake het gebruik van ibogaine ter bestrijding van cocaine verslaving. In hoog tempo volgen de publicaties elkaar dan op, steeds meer de waarnemingen van Lotsof en anderen bevestigend op het neurochemische niveau. Ibogaine blokkeert de door morfine en cocaine opgewekte stimulering van het mesolimbische en striatale dopamine-systeem, hetgeen het acute effect min of meer verklaart, maar voor de chronische effecten kan geen pharmacologische verklaring worden gevonden, tenzij alsnog zou blijken dat een onbekende zeer langdurig werkzame metaboliet voor dit effect (op de kappa opiaat-receptoren) verantwoordelijk zou zijn.
    Goutarel gaat dan ook in een review in op de meer psychologische kant van de werkzaamheid van Iboga en ibogaine. Teruggrijpend op de ethnografische waarnemingen van zijn co-auteurs Gollnhofer en Sillans inzake de Mitsogho-Bwiti rituelen en de publicaties van Naranjo en Lotsof, benadert hij deze vanuit psychoanalytisch oogpunt. Hij beschrijft dat Bwiti vier stadia van de intoxicatie onderkent. Ik citeer:
    "Het eerste stadium bestaat uit vage, incoherente beelden zonder religieuze betekenis (...). Het tweede stadium wordt gekarakteriseerd door een reeks verschijningen van dreigend uitziende dieren, die soms uiteenvallen en soms weer snel samenvloeien. In het derde stadium ontwikkelt de 'oneirische' visie zich duidelijk tot de mystieke stereotypen. De neophyte wordt kalmer en kalmer, een teken van een plezierig, vredig visioen dat zijn twijfel aan de objectiviteit en de feitelijkheid van de waargenomen beelden is verdwenen. (...) Het vierde stadium is datgene dat wordt gekenmerkt door de ontmoeting met hogere spirituele entiteiten."
    Goutarel benoemt de eerste stadia als in essentie Freudiaans, maar het laatste, conform de Bwiti-interpretatie als een "bijna-dood-ervaring", teruggrijpend op het collectieve onderbewustzijn van de stam, derhalve meer Jungiaans, en constateert dat de psychologische effecten beschreven door Lotsof en anderen bij het 'afkicken' meer op dat niveau liggen.
    ICASH gaat in samenwerking met Bastiaanse door met de behandeling in Nederland van verslaafden tot einde 1993, als het noodlot toeslaat. Een van hun patienten overlijdt enkele dagen na de behandeling. Hoewel het overlijden forensisch wordt onderzocht, wordt geen oorzaak vastgesteld. Onduidelijk is of dit het gevolg is van 'prutswerk' van de toxicologische afdeling van het Gerechtelijk Laboratorium, dat in Nederland een slechte reputatie heeft, of dat er werkelijk niets kon worden gevonden, hoewel het feit dat het rapport zelfs na maanden niet in het bezit komt van de Inspectie Volksgezondheid op het eerste zou kunnen wijzen. Al met al maakt dit een voortijdig einde aan de ibogaine-behandeling in Nederland, ook al staat verre van vast dat het overlijden echt iets met de toepassing van ibogaine te maken heeft. Wel wordt geconstateerd dat het toezicht door Bastiaanse die formeel verantwoordelijk is voor de behandeling onvoldoende is geweest.
    Lotsof slaagt er in de behandeling elders voort te zetten, en wel in Panama, waar tot op heden ibogaine-behandelingen gehhel volgens de regels in een algemeen ziekenhuis worden toegepast.
    Ook de wetenschappelijke studies worden voortgezet. Sershen bevestigt ook chronische effecten op cocaine gebruik bij cocaine 'verslaafde' muizen. Glick concludeert dat de lange termijn effecten van ibogaine het gevolg moeten zijn van de acute afname van dopamine in de nucleus accumbens, de hersenkern die als straf/beloningscentrum fungeert en in de vigerende neurologische theorie een centrale rol speelt in 'verslaving'. Tevens stelt hij vast dat de tremoren welke het gevolg zijn van schade die toegebracht aan de kleine hersenen door ibogaine indien in zeer hoge dosis (100 mg/kg, dagelijks gedurende drie dagen) toegediend, niet optreedt bij eenmalige toediening in de lage dosering welke door Lotsof en de zijnen wordt gebruikt.
    Maar de meest recente onderzoeken, die van Deborah Mash en medewerkers uit Miami, maken de zaak nog interessanter: deze wijzen erop dat de belangrijkste metaboliet van ibogaine, 12-hydroxyibogaine, langdurig actief is. Deze stof blijkt zich te binden aan de NMDA receptor, waarvan inmiddels bekend is dat blokkade ervan het opiaat onthoudingssyndroom beinvloedt. Eveneens stelde ze vast dat 12-hydroxyibogaine serotonine systeem verhoogt. Serotonine, een belangrijke nerurotransmitter is betrokken bij stemmingsregulatie: stoffen als Prozac (een antidepressivum en MDMA (XTC) verhogen de serotonine activiteit. Een dergelijk effect van ibogaine's belangrijkste langwerkende metaboliet correlleert dan met de stemmingsverbetering die impliciet aangegeven wordt door de gebruikers van ibogaine.

    Conclusie.
    Alles wijst er op dat ibogaine een uiterst werkzaam middel kan worden bij de behandeling van afhankelijkheid. Het meest interessante daarbij is enerzijds dat deze stof, in tegenstelling tot andere stoffen die daarbij worden toegepast, een specifiek pharmacologische effect lijkt te hebben op het centrale neurale mechanisme betrokken bij afhankelijkheid, ongeacht het pharmacologisch werkingsmechanisme van de betrokken drug. Anderzijds heeft ibogaine, in tegenstelling tot andere hallucinogenen, zoals b.v. LSD, die zijn toegepast bij de behandeling van afhankelijkheid, een vrij universeel lijkend onbewust psychologisch effect dat evenzeer 'afhankelijkheid' tegengaat.
    We mogen Howard Lotsof dankbaar zijn voor zijn oplettendheid en vervolgens voor het doorzettingsvermogen waarmede hij tegen de stroom in belangstelling wist te wekken voor de eigenschappen van ibogaine, een stof waaarvan we ongetwijfeld nog meer zulen horen.
     
    Last edited by a moderator: Oct 21, 2006
  3. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,298
    Messages:
    38,293
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    Iboga: Het verboden elixer

    Het verboden elixer

    In Nederland rust een taboe op ibogaïne, een West-Afrikaans wortelextract dat drugsverslaafden voor een lange periode van hun verslaving afhoudt. De overheid is sceptisch, onderzoek is niet lucratief en de verslavingszorg gebruikt liever klantenbindende methoden. — door Evert Nieuwenhuis

    «Richard komt er zo aan. Hij is nog even wat heroïne aan het roken.» Hans Post, arts bij het Centrum Maliebaan te Utrecht, moet er een beetje verlegen van lachen. Het blijft immers wat merkwaardig: de legale verslavingszorg die heroïne aan verslaafden verstrekt. Zo'n 625 verslaafden doen mee aan het landelijke onderzoek waarin wordt gekeken of heroïne op medisch voorschrift bijdraagt tot een gezonder leven in psychisch, fysiek en sociaal opzicht. De verslaafde genezen is niet aan de orde — beheersing is het credo. De Centrale Commissie Behandeling Heroïneverslaafden (CCBH) voert het omvangrijke onderzoek uit en het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport betaalt.
    Daar komt Richard binnen. Smoezelige spijkerbroek, rafelige jas en verlegen, snel heen en weer schietende ogen die op alles en tegelijkertijd niets gefixeerd lijken te zijn. Richard valt met de deur in huis: «Dus je wilt het over ibogaïne hebben. Jezus man, dat is pas echt bijzonder spul — de enige drug die mijn leven positief veranderd heeft.»
    In 1993 gebruikte Richard voor het eerst ibogaïne. Hij was al jaren aan van alles en nog wat verslaafd, en hij had zo goed als alle manieren om af te kicken geprobeerd. Niets hielp. Een vriendin van hem had in New York ene Howard Lotsof ontmoet. Een charismatische man. Lotsof stond internationaal bekend als «ervaringsdeskundige» van harddrugs en was zelf min of meer toevallig van de heroïne afgekomen — dankzij ibogaïne. Die lente was Lotsof in Nederland en via die vriendin kwam Richard met hem in contact. Er was nóg een beroemde man bij Richards ibogaïne-sessie: de Leidse hoogleraar Jan Bastiaans.
    Richard vertelt zonder onderbreking in sneltreinvaart over zijn meest memorabele psychedelische trip. «Een half uur nadat ik de ibogaïne had geslikt, begon het te werken. Het deed me aan LSD denken, maar toch heel anders. LSD werkt vooral op je zintuigen, terwijl ibogaïne diep in je innerlijk graaft. Tijdens een ibo-trip zijn er verschillende fasen, en in de eerste golf veranderde het plafond in allerlei zachte kleuren, heel mooi allemaal. Mijn aderen begonnen te bruisen alsof er Seven-Up in zat en mijn vlees voelde als een aardbei. Maar ik was niet helemaal van de wereld, het was eerder alsof ik sliep, maar dan met vol bewustzijn.
    Langzaam werd het hallucineren minder en na een uur of acht begon het echte werk: allerlei belangrijke maar ook minder belangrijke gebeurtenissen uit mijn leven trokken aan me voorbij. Ik herinnerde het me niet zomaar, nee, ik voelde alle emoties die erbij hoorden alsof ik het allemaal echt meemaakte. Ik zag mijn opa, mijn oma, mijn ouders en andere belangrijke mensen uit mijn jeugd en puberteit. Ik beleefde alles weer door mijn ogen van toen. Het leek wel alsof alle kennis, en ja, hoe noem je dat, alle gedragsregels die ik in mijn leven aangeleerd heb aan me voorbijgingen. Het was totaal onvergelijkbaar met alle middelen die ik ooit gebruikt heb. Ibogaïne gaat diep je ziel in — heel diep. Je gaat terug naar cruciale ervaringen. Dope laat je vervreemden van je familie, je opvoeding, je persoonlijkheid. Ibogaïne bracht me terug naar het echte leven.»
    Het meest curieuze van de ibo-trip moest nog komen. Na anderhalve dag liep Richard naar buiten, de stralende lentezon in. Hij voelde zich anders: hij merkte dat hij geen behoefte had aan heroïne. En dat hij geen enkel afkickverschijnsel had — zelfs sigaretten lonkten niet. Als een bijbelse genezing was Richard van zijn jarenlange verslaving verlost. Richard: «Jezus man, het was ongelooflijk. Mijn verslaving was helemaal weg! Een diepe rust daalde in me neer. Echte rust, niet de vluchtige rust die je hebt nadat je je shot hebt gehad. Bij junks is heroïne het een na belangrijkste in het leven. Als je niet ademt ga je direct dood, daar ontkom je niet aan. Daarna komt heroïne, het allerbelangrijkste in dit melkwegstelsel, belangrijker dan water of eten of wat dan ook. Na de trip was ik een gewoon mens, geen heroïne verslindende machine. Ibogaïne had als het ware mijn harde schijf gedefragmenteerd.»
    Het louterende effect hield langer aan dan die ene dag. Richard: «Minstens een half jaar. Ik kwam nog weleens bij mijn oude dealers thuis, en dan zag ik al die junks liggen en hangen, net lege brievenbussen waar een pakketje bevrediging in geschoven moest worden. Ik rook de heroïne, ik zag mijn vrienden in hun roes — en het deed me niets.»

    Ibogaïne is een wortelextract uit het West-Afrikaanse Gabon met zeldzaam helende krachten. In de Bwiti-cultus heeft ibogaïne een welhaast goddelijke status. Bwiti is de gemeenschappelijke voorouder en een intermediair tussen leven en dood. Ibogaïne plaveit de goddelijke weg naar Bwiti. Verschillende Gabonese stammen gebruiken het heilige elixer in spirituele ceremonieën waar het in lage doseringen opwekt tot nachtenlang extatisch dansen. Bij de initiatieriten voert ibogaïne de jongelingen naar Bwiti, en de ibo-trip dient als lakmoesproef voor de volwassenheid. Want ongevaarlijk is het bovennatuurlijke poedertje, getrokken van de iboga-struik die in het West-Afrikaanse oerwoud groeit, bepaald niet: de trip kan uiterst confronterend en uitputtend zijn. Een te hoge dosis leidt tot de dood.
    Ook buiten Afrika kent ibogaïne legers devote volgelingen. Het psychedelicum is sinds 1864 in het Westen bekend en werd reeds in de jaren twintig als geneesmiddel gebruikt. Heden ten dage geldt vooral Howard Lotsof als de grote pleitbezorger. Lotsof experimenteerde in de jaren tachtig met het middel en ontdekte dat ibogaïne niet alleen in staat is verslavingen aan opiaten als heroïne en cocaïne te verslaan, maar ook die aan nicotine en alcohol, terwijl ibogaïne zelf niet verslavend zou zijn. Lotsof kwam haast als vanzelf terecht bij de Nederlandse psychiater Jan Bastiaans (1917-1997), die wereldwijd furore had gemaakt met zijn LSD-therapieën voor getraumatiseerde oorlogsslachtoffers. Terwijl de LSD de patiënt liet hallucineren, draaide Bastiaans grammofoonplaten met opzwepende speeches van Hitler, zodat de patiënt de traumatische ervaringen kon herbeleven en uiteindelijk verwerken. Het was dan ook de hallucinerende werking van ibogaïne die Bastiaans' interesse wekte, want volgens sommige (ibo-)therapeuten zijn het traumatische ervaringen of slechte relaties met bijvoorbeeld ouders die de verslaving veroorzaken.

    Is ibogaïne het lang gezochte wondermiddel om junks van hun verslaving te verlossen? Nee, zegt Frank Leenders, werkzaam bij het Utrechtse Centrum voor Verslavingsonderzoek (CVO). Leenders deed literatuuronderzoek naar ibogaïne. Leenders: «Ibogaïne heeft bijzondere, geneeskrachtige kwaliteiten, maar het is geen wondermiddel. De intense ibo gaïne-ervaring is zeker niet geschikt voor iedere verslaafde.» Maar de verslavingszorg moet ibogaïne niet blind van de hand wijzen. Leenders: «Juist de onderbreking van de verslaving, die ibogaïne teweegbrengt, is zeer waardevol. Het geeft de verslaafde een time-outom aan zijn of haar problemen te werken. Psychotherapie, het vinden van een baan, ondervinden hoe het leven is zonder verslaving, het zijn allemaal positieve zaken die tijdens die time-out wortel kunnen schieten. Bij de reguliere afkickmethoden gaat dat veel moeilijker. Los van de veronderstelde helende werking van de psychedelische trip en de zogeheten rebirth staat vast dat de afkickverschijnselen verdwijnen, die voor veel junks juist een reden zijn om niet clean te worden. Neem de gebruikelijke, ernstige depressie die na het afkicken volgt door de verstoorde serotoninehuishouding in de hersenen; bij een ibogaïne-sessie is die niet aan de orde.» Leenders ziet ibogaïne dan ook als een welkome aanvulling op het bestaande arsenaal van behandelmethoden: «Serieus onderzoek is wel het minste dat ibogaïne verdient.»

    In Nederland rust echter een groot taboe op ibogaïne. Vrijwel iedereen in de professionele verslavingszorg kent het middel, maar niemand piekert erover het helende hallucinogeen voor te schrijven. Harry Kuiper, woordvoerder van het Boumanhuis te Rotterdam: «Wij zijn niet geïnteresseerd in ibogaïne. De bijwerkingen zijn te riskant.» Peter Geerlings, eerste geneesheer bij de Jellinekkliniek te Amsterdam: «Ibogaïne is geen bruikbaar alternatief voor de huidige behandel methoden. Maar belangrijker: ik mag geen verboden middelen gebruiken, dat lijkt me duidelijk.»
    Gebruik van ibogaïne is in Nederland inderdaad niet toegestaan, zoals elk medicijn waarnaar niet voldoende onderzoek is gedaan. Dat het in Nederland echter niet onmogelijk is onderzoek te doen naar verboden middelen, bewijst voornoemd landelijk heroïneonderzoek. Toch komt onderzoek naar ibogaïne in Nederland maar niet van de grond.
    De Nederlandse huiverigheid voor ibo gaïne wordt vooral gevoed door de dood van de Duitse Nicole K. In 1993, enige maanden na de ibo-sessie van Richard, voerden Bastiaans en Lotsof een onderzoek uit waarin heroïneverslaafden ibo gaïne toegediend kregen en onder videobewaking werden opgesloten in hun kamer van het Oegstgeestse hotel Het Witte Huis. Het was het eerste (quasi-wetenschappelijke) onderzoek in Nederland waarbij mensen ibogaïne kregen. Het ging vreselijk mis: Nicole K. overleed en Bas tiaans werd voor het medisch tuchtcollege gedaagd. Volgens Bastiaans en Lotsof werd de dood niet door ibogaïne veroorzaakt, maar door het shot heroïne dat Nicole K. zich in weerwil van de expliciete instructies toediende.
    Wat er precies was gebeurd, bleef uiteindelijk onbekend, te meer daar het autopsierapport geen doods oorzaak aanwees en de zaak nooit daadwerkelijk voor de tuchtcommissie is gebracht. Desalniettemin werd in 1994 een onderzoeks aanvraag van het Psychiatrisch Centrum Bloemendaal geweigerd onder verwijzing naar de dood van Nicole K.

    In de Verenigde Staten wordt heel anders over ibogaïne gedacht. Vorig jaar november organiseerde de prestigieuze New York University (NYU) een symposium over ibogaïne. Professor Kenneth Alper, verbonden aan de afdelingen Psychiatrie en Neurologie van de NYU, was de initiatiefnemer. Alper: «Het grootste nadeel van ibogaïne zijn ironisch genoeg niet de vermeende negatieve bijwerkingen, maar de sterke polariserende reacties die het oproept. Er zijn fanatieke volgelingen en fanatieke kruisvaarders. Beide houdingen zijn verwerpelijk. Wij hebben de conferentie belegd omdat wij serieuze, onafhankelijke, wetenschappelijke interesse in ibogaïne willen stimuleren. Alle grote verslavingsonderzoekers waren op de conferentie aanwezig, en die zaten daar natuurlijk niet voor niets.»
    Alper erkent dat er nog veel vragen te beantwoorden zijn (hoe werkt ibogaïne?, welke dosering is het meest effectief?, wat is de beste begeleidende therapie?), maar er zijn volgens hem meer dan genoeg aanwijzingen om onderzoek met menselijke verslaafden uit te voeren. Alper: «Naast het vele, indrukwekkende anekdotische materiaal van individuele verslaafden zijn er verschillende onderzoeken gedaan met aan morfine verslaafde ratten die na toediening van ibogaïne geen of nauwelijks verslaving meer toonden. Daarnaast is er aan de universiteit van Miami een degelijk onderzoek met menselijke verslaafden gedaan. Door geldgebrek kon er geen vervolgonderzoek komen, maar de resultaten waren veelbelovend. Zelf heb ik ook een onderzoek met 32 verslaafden gedaan en binnenkort hoop ik een soortgelijk onderzoek te beginnen.»
    Dat het onderzoek met ibogaïne extra gevaarlijk zou zijn, wijst Alper van de hand: «Geen enkel klinisch onderzoek is zonder risico. Als je je daardoor laat afschrikken, kom je nooit verder. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat een dosering die gebruikelijk is bij een ibogaïne-sessie geen hersenbeschadiging oplevert. Mijn universiteit heeft een naam hoog te houden, en ze heeft mijn onderzoeksvoorstel voor mijn nieuwe, klinische onderzoek goedgekeurd. Ik hoef alleen nog maar een geldschieter te vinden.»

    Geld is een van de grootste problemen van ibogaïne-onderzoek. Want wie wil er nou onderzoek naar een antiverslavingsmiddel financieren? De farmaceutische industrie is er niet al te happig op. Aan ibogaïne valt weinig te verdienen omdat een therapie uit hooguit vier ibogaïne-sessies bestaat. Het verslavende methadon — in de jaren twintig uitgevonden en door de nazi's herontdekt die het onder de naam Adolfine gebruikten ter vervanging van het schaarse morfine — is bijvoorbeeld veel lucratiever, omdat het in een therapie veel en veel vaker wordt toegediend. Daarnaast is ibogaïne een plantenextract, en daar valt geen patent op aan te vragen. Investeren in onderzoek wordt dan filantropie, en daarin blinkt de farmaceutische industrie niet uit. Een protocol voor een therapie is wel te patenteren, maar dat heeft Lotsof al gedaan. Blijft over: de overheid als geldschieter.
    Professor Wim van den Brink, gespecialiseerd in verslavingszorg en verbonden aan het Academisch Medisch Centrum van de Universiteit van Amsterdam, heeft daar weinig vertrouwen in. Van den Brink: «Naast het heroïne onderzoek loopt een groot methadononderzoek. Ook wordt er onderzoek gedaan naar de effecten van afkicken onder narcose. Ik zie het ministerie voorlopig niet nog meer onderzoek financieren. Daarnaast kan grootschalig onderzoek met ministeriële financiering alleen plaatsvinden na degelijk, preklinisch onderzoek waarbij de noodzakelijke en veilige dosering komt vast te staan. Dat soort onderzoek is heel duur en wordt eigenlijk alleen maar door de farmaceutische industrie gefinancierd.»
    Een grof schandaal, meent Erik Fromberg, die werkzaam was bij het Trimbos Instituut en het Nederlands Instituut voor Alcohol en Drugs. Jarenlang pleitte hij voor serieus onderzoek naar ibo gaïne. Het nieuws dat de NYU onderzoek gaat doen, noemt hij «een doorbraak». Fromberg: «Dat er in Nederland nooit fatsoenlijk onderzoek naar ibogaïne is geweest, komt door de grote schijterigheid van de Nederlandse overheid en verslavingszorg. Alles wat riekt naar hallucinogene middelen wordt hier ‹zeer eng› gevonden. Het is dezelfde angst die de gevestigde orde in de jaren zestig had voor LSD. Dus geven we onze junks methadon, want dat houdt ze lekker suf. We denken dat we het Mekka zijn voor verslavingszorg, maar onze nek uitsteken met controversiële experimenten, ho maar.»
    Daan van der Gouwe, medewerker van het Landelijk Steunpunt Drugsgebruikers, kan zich in Frombergs woorden vinden. «Ik ken zeer weinig drugsgebruikers die over methadon positief zijn. Je wordt er dof van en het werkt veel verslavender dan heroïne. En juist daarom verstrekken de verslavingsinstellingen methadon: ze binden op die manier verslaafden aan zich, zodat ze zicht op hen houden én tegen hun bazen kunnen zeggen: ik heb veel klanten, ik ben succesvol, en dus wil ik meer geld hebben. Ibogaïne gaat daar natuurlijk lijnrecht tegenin.»

    Richard slurpt van zijn kopje thee. Hij vertelt dat het de laatste tijd heel goed met hem gaat; hij voelt zich in balans, heeft grip op zijn leven. Een opmerking van zijn arts Hans Post heeft hem geïrriteerd. Post had gezegd: «In de Verenigde Staten zie je een omslag in de interesse voor ibogaïne, maar het zal nog wel minstens tien jaar duren voordat we echt goed onderzoek zien. Zo ging dat ook met het onderzoek naar afkicken onder narcose. Want ja, verslavingszorg blijft natuurlijk een beetje geneeskunde aan de rafelranden van de maatschappij — dat geldt zowel voor junkies als voor onderzoekers. In mijn somberste momenten denk ik: het zal de overheid worst zijn of junkies verslaafd zijn of niet, zolang ze maar geen last veroorzaken. En dan biedt het verstrekken van heroïne en methadon een optie. Het is bijna Aldous Huxleys Brave New World: verdoof de kansarmen, dan heb je er geen last van.»
    Richard: «Tja, daar word je niet vrolijk van. Ik denk de laatste tijd steeds vaker aan ibogaïne. Ik zou het graag weer willen gebruiken, want ik voel dat dit een goed moment is. Ik ben klaar voor een nieuw leven. Maar ja, dat zit er voorlopig niet in.»

    De naam Richard is om privacyredenen gefingeerd.
     
    Last edited by a moderator: Oct 21, 2006
  4. dexter

    dexter Newbie

    Reputation Points:
    0
    Messages:
    9
    Joined:
    Mar 21, 2006
    afkicken heroine methadon dmv iboga wortel

    AFKICKEN MET DE IBOGAWORTEL

    Ibogaine is een wortelextract uit het west-afrikaanse Gabon met zeldzaam helende krachten.

    De wortelschors zou een wondermiddel zijn waarmee het eenvoudig is een verslaving te beeindigen. In nederland worden enkele verslaafden met het middel behandeld. Is er sprake van een revolutie in de behandeling van verslaafden?

    in de jaren 60 werdt de helende werking bij toeval ontdekt door een heroine verslaafde die de iboga trip wel eens wilde meemaken. nadat hij uit zijn trip was gekomen merkte hij dat hij geen hunkering meer had naar zijn verslaving.

    de iboga groeit in de regenwouden van west afrika. de plaatselijke stammen gebruiken dit middel al jaren. een iboga trip kan dagen duren. en het wordt door sommige beschreven als een bijna dood ervaring. in een iboga trip is een intense beleving met intense visioenen. de trip kan 24 tot 72 uur duren.

    in rotterdam is er pharmaseutisch onderzoek gedaan naar dit middel.
    de iboga werdt toegedient aan ratten die verslaafd waren gemaakt aan de morfine. hieruit bleek dat de ratten geen last hadden van ontwenningsverschijnselen.
    desondanks wordt er in nederland geen vervolg aan het onderzoek gegeven. dit in tegenstelling met de VS en Israel, waar de werking van iboga wel verder wordt onderzocht.

    in nederland is een afkickkliniek die gebruikt maakt van de iboga wortel. deze claimt dat 80% van de verslaafden geheel is afgekickt. dit is een vrij hoog percentage. bij het reguliere afkicken slaagt maar 5 tot 10%.

    het afkicken met de ibogawortel duurt maar 3 dagen. dit vergeleken met het reguliere afkickprogramma wat 3 maanden of langer duurt. en wat voor de verslaafden een inmense hel is om af te leggen.
    de iboga extracten berijken evenveel als het normale traject van 3 maanden. alleen de verlaafde hebben geen last van "ziek" worden.

    na het gebruik van iboga zijn de ontwenningsverschijnselen verdwenen. de verslaafde hoeft niet de helse weg van het misselijk zijn en het koud hebben af te leggen.
    ook is de hunkering naar het middel van de verslaving verdwenen. bij sommige is dit voor altijd. andere voor een paar weken of maanden. er zijn zelfs verhalen bekent over ex verslaafden die zijn afgekickt met het iboga traject die zelfs niet meer roken.

    bron: nova 25 maart 2006
     
  5. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,298
    Messages:
    38,293
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands