JOURNALIST AAN DE COCAÏNE

Discussion in 'Nieuws over drugs' started by Alfa, May 5, 2005.

  1. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,178
    Messages:
    38,491
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    JOURNALIST AAN DE COCAONE


    Ik was dus mijn bandrecorder vergeten. Pen en papier had ik nog wel bij me, maar iets opschrijven ging niet. Had ook geen zin. Ik zou naderhand mijn eigen handschrift toch niet hebben kunnen ontcijferen. Gaf ook niet. Want luisteren kon ik ook al niet. Iets te vragen had ik evenmin.


    Ik kreeg amper iets uit mijn mond. Mijn lippen, mijn kaken, mijn tong, ze zaten vast, ze wilden niet. Ik stond zo strak als een plank, had een klem op mijn bek. Vind je het gek met een kwart gram erin?


    Lastig interviewen zo. Onmogelijk. Ad Fransen, redacteur van het weekblad HP/De Tijd, gebruikte vijftien jaar lang cocaone. Vandaag verschijnt zijn verhaal in boekvorm: Coke.


    Blah blah, altijd dezelfde moppen, altijd maar schateren om dezelfde lol, om je eigen grappen. Coke is herhaling. Andere drugs mogen geestverruimend heten, coke is geestvernauwend. Maakt ook nog eens onbeschoft, asociaal.


    ,,Ik heb de sprookjes proberen door te prikken die er nog altijd bestaan. Sommigen hebben niet eens het gevoel dat ze een harddrug gebruiken. Velen denken dat cocaone een leuke party-drug is.''


    Het is een hardnekkig misverstand. Vanaf het midden van de jaren zeventig wordt coke in de Verenigde Staten een metafoor voor macht, glamour, rijkdom en prestige. In Amerika wonen volgens Fransen (1955) de wegbereiders van de laatste grote witte golf. Een respectabel blad als Time plaatste in 1981 nog een met cocaone gevuld champagneglas op de cover. Bijschrift: 'High on cocaine, a drug with status and menace'. Pas in 1983, na de eerste beroemde cokedode (John Belushi), neemt Time duidelijk stelling: 'Fighting Cocaine's Grip'.


    Ook Ad Fransen kent de twee gezichten van De Witte Dame. Aanvankelijk zorgen de grammen voor geweldige invallen. Nachten werkte hij moeiteloos door. Schijnbaar achteloos vond hij de woorden en die ene geniale zin.


    ,,Je wordt er scherper van en gemener. Dat moet een journalist ook hebben. Maar uiteindelijk eindigt het gebruik in een allesoverheersend cynisme. Ik zat in een soort draaimolen achter mijn tekstverwerker:


    drinken, snuiven, denken ... drinken, snuiven, denken, en schrijven ging moeizaam.''


    Zijn collega's bij HP/De Tijd zullen wel wat gemerkt hebben, denkt hij.


    Of misschien ook niet. ,,Mijn cokekaters zorgden voor grote depressies.


    Maar de journalistiek geeft genoeg gelegenheid om je te drukken. Ik heb interviews verschoven of afspraken laten verlopen.''


    Fransen spaart zichzelf niet. In een stuwend tempo en een wrang-humoristische stijl blikt hij op papier terug. Aan de telefoon klinkt hij onzekerder, onwennig met de rol van geonterviewde. ,,Vind jij het boek niet te hard?''


    Vaak lig je na te draaien met allemaal vrouwen in je kop. Die je nog had willen naaien. Ik zeg maar even zoals het was. Wellustige vrouwen, liggende vrouwen, bukkende vrouwen, voluptueuze vrouwen, vingerende vrouwen, een hele armada aan vrouwen, dat je er krankzinnig van wordt.


    ,,Ik wilde laten zien hoe oneerbiedig je van coke wordt. Hoe grof ook.


    Ik moest dat zo hard beschrijven. Omdat het anders oneerlijk zou blijven.''


    Hij heeft zichzelf lang genoeg voor de gek gehouden. ,,Als je gebruikt, denk je: wat een geweldig leven heb ik. Terugkijkend weet ik dat ik geen moer beleefd heb. Ik heb vijftien jaar lang doorgehold op weg naar niets.''


    Walging van zijn eigen ruggengraatloze bestaan, van de dealers die luisteren naar namen als Schorre Frits, van de vieze wc's waar de lijntjes verdeeld werden, helpt hem uiteindelijk te ontsnappen uit het snuiverslegioen.


    ,,Verslaafde journalisten gebruiken uit gezelligheid. Ze vinden het een romantisch idee. Ook bij mij had het eerder te maken met mijn levensritme dan met de deadlines. Ik ben toch een vrij man. Wat kan mij gebeuren?''
     
  2. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,178
    Messages:
    38,491
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    ,,LEVEN ZONDER COKE WAS IN HET BEGIN HEEL SAAI"


    Journalist Ad Fransen (50) blikt zonder schaamte terug op jarenlange verslaving


    De Nederlandse journalist en auteur Ad Fransen (50) weet wat snuiven met je doet. In een boek blikt hij zonder schaamte terug op zijn jarenlange cocaoneverslaving. ,,Ik voel me niet geroepen om de anti-coke apostel te worden, maar wie leest wat het met mij heeft gedaan, zal niet veel trek meer hebben in dat rotspul.''


    Ad Fransen: ,,Het begon als een lekkere partydrug. Midden de jaren tachtig bood een vriend me een lijntje aan en je trapt er zs in. In het begin voel je je geweldig, maar naarmate de jaren vorderen, gaat het van kwaad naar erger.''


    ,,Je denkt iets te kunnen toevoegen aan je persoonlijkheid, maar cocaone gaat tot in het fijnste nerfje van je lichaam en je geest zitten. Finaal word je iemand anders. Je omgeving zegt je dat wel, maar je gelooft het niet.''


    ,,De eerste vijf, zes, zeven jaren dat ik gebruikte, was gewoon een wilde tijd. Je gaat lekker uit, drinkt champagne met vrienden. Coke maakt je high, helder, eloquent, maar naarmate je meer gebruikt, word je ook cynisch en arrogant en komen de vreselijke katers en depressies. Je put je lichaam uit. Toch ga je door. Als cocaone je beste vriend aan het worden is, kan je alleen nog bergafwaarts gaan.''


    Midlifecrisis overwinnen


    ,,Alle drugs zijn een vlucht. Wellicht dacht ik met coke mijn midlifecrisis te kunnen bedwingen. Na tien jaar wou ik er wel vanaf, maar dat lukte niet, want dan moet je ook al je cokevrienden vaarwel zeggen. Cocaone heeft erg veel te maken met de omgeving waar je in verkeert en je wilt geen eenzaam mens worden.''


    ,,Toch heb ik op een gegeven moment voor die eenzaamheid gekozen. Ik sloot me op, maar kwam in een enorme depressie terecht. In Nederland, en zeker in Amsterdam, kan je op elke straathoek coke kopen. Dus liet ik het aan huis leveren. Samen met een pizza.'' (lacht) ,,Het heeft zsveel kapotgemaakt. In de eerste plaats mezelf. Ik ben zo dom geweest op het hoogtepunt van mijn leven voor cocaone te kiezen in plaats van voor kinderen of een gezin. Ook veel goede vrienden verloren. Wie niet gebruikte, was een mietje. Het waren verpeste jaren.''


    Geen liefde meer, alleen seks


    ,,Mijn vriendin zei vaak: doe eens lief tegen mij. Maar onder invloed van coke ken je geen liefde meer. Alleen seks en pornografie. Coke maakt je schaamteloos. Niets is nog heilig. Het is overigens een fabeltje dat je van coke beter kan vrijen. Het knijpt je bloedvaten samen. Je wordt geil in je hoofd, maar het is afwachten of je een erectie krijgt.''


    ,,Ik snoof alleen in het weekend maar op het einde duurde het weekend vier dagen en gebruikte ik zo'n gram per dag. Per week kostte me dat snel 250 euro. Ik heb veel gepind, ging een persoonlijke lening aan en als bijbaantje schreef ik de mimoires van een industrieel.''


    ,,Klinkt misschien dom, maar zelfs een doorwinterde journalist als ik wist niet dat coke mentaal en fysiek zo afhankelijk maakt. Later ben ik daarover gaan lezen, en ik ben aardig geschrokken. Cocaone krikt de productie van dopamine op en is veel gevaarlijker dan heroone.''


    ,,Dopamine is een chemisch stofje dat in de hersenen zit en plezier verschaft. Van zodra dopamine vrijkomt, wordt die weer opgeveegd en opgeslagen voor een volgende prikkel. Alleen houdt cocaone die absorptie tegen. Is de coke uitgewerkt, dan is er minder dopamine en voel je je rot. Om je opnieuw goed te voelen, neem je weer coke.''


    ,,Voor een wetenschappelijk experiment mocht een groep ratten onbeperkt cocaone eten. Een andere groep snoepte heroone. De heroone-ratten ontwikkelden snel een patroon: heroone, slapen, beetje rondlopen, eten, weer heroone. De coke-ratjes wilden slapen noch eten, ze wilden alleen maar cocaone. Soms waren ze uitgeput, maar eens wat uitgerust, gingen ze weer vrolijk coke eten.''


    Walgen van jezelf


    ,,Vanaf het jaar 2000 ben ik, met vallen en opstaan, afgekickt. Ik walgde van mezelf. Eerst probeerde ik er op m'n eentje mee op te houden.


    Toen kreeg ik ook nog een gokverslaving, met zware financikle gevolgen, en heb ik professionele hulp gezocht. Toen pas voelde ik mij echt een loser. Je moet heel erg diep gaan voor je de kracht vindt om recht te krabbelen.''


    ,,Ik heb een complete check-up laten doen en het resultaat viel erg mee.


    Drinken doe ik wel nog. Dat is ook een vreselijk bijverschijnsel van


    coke: je drinkt dat het een lieve lust is, want je wordt maar niet dronken.''


    ,,Coke is een leugen. Een complot tegen jezelf. De verleiding blijft.


    Als ik uitga, denk ik er opeens aan. Hoe was het met cocaone? Maar dan herhaal ik mijn mantra: giin cocaone. Giin cocaone. Giin cocaone. In het begin was het leven zonder coke heel saai. Vandaag ben ik weer een beetje de oude Ad.''


    ,,Er is weer liefde en pokzie in mijn lijf en ik koop ontzettend veel cd's. Een nieuwe verslaving?'' (lacht)


    ,,Coke'', door Ad Fransen, uitgeverij De Bezige Bij, 176 blz., 15 euro


    - --