PRIVACY VAN CRIMINEEL IN ZIEKENHUIS ONDER

Discussion in 'Nieuws over drugs' started by Alfa, Aug 27, 2005.

  1. Alfa

    Alfa Productive Insomniac Staff Member Administrator

    Reputation Points:
    14,288
    Messages:
    38,278
    Joined:
    Jan 14, 2003
    117 y/o from The Netherlands
    PRIVACY VAN CRIMINEEL IN ZIEKENHUIS ONDER DRUK


    AMSTERDAM - Politie en justitie gebruiken het ziekenhuis steeds vaker als bron van informatie. De bescherming van patiknten is de laatste jaren sterk afgenomen en regels over het gebruiken van medische informatie zijn onduidelijk en soms ondeugdelijk, waardoor criminelen in het ene ziekenhuis meer kans op ontdekking maken dan in het andere.


    Dat blijkt uit de studie Boeven in het ziekenhuis van arts en juriste Wilma Duijst-Heesters, die volgende maand promoveert aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. 'Aan alle kanten wordt gemorreld aan het medisch beroepsgeheim', zegt ze. 'Door de beroepsgroep zelf, door justitie en zelfs door de rechter. Het is tijd voor duidelijkheid.'


    Omdat het belang van opsporing zwaarder is gaan wegen, zijn artsen en andere medici eerder geneigd hun beroepsgeheim op te geven. Bij een vermoeden van criminaliteit, bijvoorbeeld wanneer een patiknt een wapen bij zich heeft, wordt vaker aangifte gedaan.


    Ook worden medici onder druk gezet om vertrouwelijke gegevens van patiknten te melden. Rechters mogen die informatie terzijde leggen als onrechtmatig verkregen bewijs, maar doen dat blijkens het onderzoek nauwelijks.


    Daarnaast hebben justitie en politie meer mogelijkheden gekregen om informatie te vergaren. Volgens de (verouderde) wetgeving mogen brieven en geschriften niet zonder meer in beslag worden genomen. Maar dat geldt niet voor bijvoorbeeld laboratoriummateriaal, rvntgenfoto's, computerbestanden met patikntgegevens en CT-scans - enkel omdat ze in de wet niet worden genoemd.


    Volgens Duijst-Heesters zijn nieuwe, landelijke richtlijnen nodig om rechtsongelijkheid tegen te gaan. Sinds een paar jaar maken ziekenhuizen aparte afspraken met politie en justitie over het leveren van informatie, maar die lokale convenanten treden de rechten van verdachte patiknten soms met voeten. Een aantal ervan is strijdig met de wet.


    Sommige gaan veel verder dan ze mogen gaan.


    Omdat de convenanten (in 2002 waren er 26) van elkaar verschillen, hebben patiknten in het ene ziekenhuis meer rechtsbescherming dan in het andere. Het onderzoek laakt de voor-wat-hoort-wat-afspraken, waarbij de politie bescherming biedt aan medici die in ruil daarvoor informatie over patiknten geven.


    Het belang van de opsporing wordt, blijkens het onderzoek, vaak zwaarder gewogen dan het beroepsgeheim. De promovenda stuitte op tal van problemen bij de afweging die medici maken.


    De ziekenzaal waar een verdachte patiknt ligt bijvoorbeeld, moet als een tijdelijke woning worden gezien en mag zonder huiszoekingsbevel niet worden binnengevallen. Maar over de behandelkamer van een arts zwijgt de wet, terwijl ook daar interessante informatie is opgeslagen. Over het aftappen van de telefoon van medisch personeel bestaat eveneens onduidelijkheid.


    Het schenden van het beroepsgeheim heeft in de praktijk weinig gevolgen voor een hulpverlener, staat in het onderzoek. Hierdoor is de drempel lager geworden om mee te werken met politie en justitie.